Douwe Bob: ‘Ik respecteer mijn moeder te veel om vrienden met haar te zijn'

Douwe2

Voor de derde editie van WENDY sprak WENDY met Douwe Bob (22) en zijn moeder Ellen (61) over onvoorwaardelijke liefde, vrijheid en wederzijds respect. Moeder en zoon zien elkaar vaak, maar plannen niks. Douwe Bob: ‘Ik respecteer mijn moeder te veel om vrienden met haar te zijn. Ik zou later zelf ook niet de beste vriend van mijn zoon of dochter willen zijn.’

In 2012 wint Douwe Bob het programma De beste singer-songwriter van Nederland. Sindsdien zijn er immens veel dingen veranderd. Wat echter hetzelfde is gebleven, is de sterke band met zijn moeder Ellen. Op deze zomerse dag zitten moeder en zoon tegenover elkaar aan de keukentafel in De Pijp in Amsterdam. De zon schijnt naar binnen, Ellen lacht, Douwe grijnst.

Het is een bijzondere dag, want ze hebben nog nooit eerder samen een interview gegeven. Op het moment dat Douwe Bob opstaat om koffie te zetten, legt hij even een hand op de schouder van zijn moeder. Voor henzelf gaat dat moment wellicht onmerkbaar voorbij, maar voor de toeschouwer is het een gebaar waaruit blijkt dat de band tussen de twee heel liefdevol is. De sfeer in de keuken is warm, positief en goed. ‘Maar het gaat überhaupt goed,’ zegt Douwe Bob opgewekt. Dat is weleens anders geweest in het leven van de jonge getalenteerde muzikant. Een fase waar Douwe Bob niet meer zo veel bij stil wil staan, want het is tijd om te genieten van de kalmte ná de storm.

Het onvermijdelijke

Douwe3
Ellen: ‘Douwe is nooit echt een leerkind geweest; naar school gaan maakte hem niet gelukkig. Dan kun je als moeder wel de hele tijd strijd gaan voeren, maar dan wordt het contact dat je hebt heel vervelend.’
Douwe Bob: ‘Het is niet dat ze het niet heeft geprobeerd, hoor. Toen ik naar de havo ging, had mijn moeder nog een Italiaanse broodjeszaak hier beneden. Als ik uit school kwam, gingen we naar boven om samen huiswerk te maken.’
E: ‘En dan werd huiswerk maken al snel muziek maken.’
DB: ‘Dat ik bij mijn moeder muziek mócht maken in plaats van móést maken, heeft mij als kind erg gestimuleerd. Tot op de dag van vandaag ben ik haar daar heel dankbaar voor. Dat maakt het succes voor mij ook des te mooier. Het blinde vertrouwen dat ze altijd in mij heeft gehad, kan ik nu waarmaken.’
E: ‘Ik vind het vooral belangrijk dat je kind iets doet waar hij zijn geluk in kan vinden. Wat dat is, maakt mij niet uit.’
DB: ‘Die onvoorwaardelijke liefde heb ik altijd gevoeld, maar het betekent niet dat ik het voor lief neem. Het maakt mij trots dat mijn moeder trots op mij kan zijn.’

Douwe1

E: ‘Onvoorwaardelijke liefde heeft ook met vrijheid te maken. Ik heb hem dat altijd gegeven, want ik wil niet altijd overal bovenop zitten. Van mij hoefde hij niet per se piano te spelen als hij thuiskwam uit school. Ik denk weleens dat als hij alleen maar door mij zou zijn opgevoed, hij misschien niet eens in de muziek terecht was gekomen.’
DB: ‘Ik denk dat het ergens onvermijdelijk is geweest dat ik muzikant zou worden. Vanuit mijn vader (kunstenaar en muzikant Simon Posthuma, bekend van ontwerpersgroep The Fool – red.) werd die stempel er namelijk wel op gedrukt, maar uiteindelijk koos ik er toch echt zelf voor. Wat muziek betreft heeft pa gek genoeg wel voor structuur gezorgd. Toch, El? Ik moest en zou elke dag piano spelen en dan werd er bij wijze van spreken een timer bij gezet.’
E: ‘Bij zijn vader had Douwe een ander leven. Dan was hij meer onder de volwassen mensen en bij mij thuis was het meer kindgericht. Achteraf gezien moet dat wel heel moeilijk voor hem zijn geweest. Twee heel verschillende werelden waar hij de hele tijd van de ene naar de andere kant werd geslingerd.’

Nieuwsgierig geworden naar de rest van het interview? Lees het in WENDY #3! Wil je direct al meer lezen uit het derde nummer? Lees dan hier het ingrijpende verhaal van Sara Kroos.

Tekst: Daphna Gabay
Beeld: Moon Jansen
Deel artikel

Nu in de winkel

Shop de cadeautjes!