Lessen in geluk met Candy Dulfer

Blijven hangen in negatief gereutel? Candy Dulfer doet er niet aan. Ze valt, huilt(heel hard), staat op, lacht en gaat door. Aan de hand van de klassieker van Ramses Shaffy deelt Candy haar lessen in geluk.

Zing

‘Tijdens liveoptredens komt alles samen wat muziek voor mij zo mooi maakt: ik doe wat ik het liefste doe én communiceer met mijn publiek. Het is een samenspel, je krijgt en geeft. Die adrenalinekick is met niks te vergelijken. Tegenwoordig lijkt in onze samenleving het gemeenschapsgevoel weleens te ontbreken, maar voor mij niet: ik ervaar dat elke week. Doordat ik wekelijks zo veel liefde zie, geloof ik heilig in de goedheid van mensen. Volgens mij kunnen we allemaal prima met elkaar samenleven.’

Vecht

‘Het gevecht met mezelf, knokken tegen gewoontes en patronen, vind ik zwaar. Dat varieert van de hele week patat willen eten – wat ik graag doe, maar niet zou moeten doen – tot té veel pleasen. Zegt iemand: “Hé, ik ga jouw auto eens flink in de prak rijden”, dan is mijn eerste reactie: “O, leuk!” Puur uit reflex, álles om het maar gezellig te houden – een ingesleten eigenschap. Ook strijd ik tegen discriminatie. Als blank blondje kan ik niet zeggen dat ‘ik weet hoe het is’, maar omdat ik al dertig jaar de wereld over ga met een diverse groep muzikanten, zie ik van dichtbij hoe vreselijk discriminatie is.’

Huil

‘Ik ben een vergiet, net als mijn vader en opa. Ik schaam me niet voor mijn tranen, het is een gezonde, natuurlijke weg om ellende te lozen, maar… bij mij is het af en toe wel een beetje overmatig. Bij films of begrafenissen van verre bekenden gaan de sluizen maximaal open, geen charmant traantje dat voorzichtig over mijn wang biggelt, maar echt liters snot.’

Bid

‘Ik ben ervan overtuigd dat gospelmuziek zo goed is, niet omdat de mensen voor God zingen, maar omdat ze op dat moment voor die God hun ego opzijzetten. Ze zijn dan niet bang om fouten te maken, maar doen gewoon hun uiterste best, klaar. Als iedereen vrij is, zonder de remmende werking van het ego, gebeuren de mooiste dingen. Dat zou ook zonder religie moeten kunnen. Ik kom uit een lange lijn van atheïsten en geloof vooral in de magie van mensen bij elkaar. Samen is zo veel mogelijk. We hebben de ge organiseerde vorm van het geloof, met al zijn kerken en regels, niet nodig om een mooiere wereld te maken.’

Lach

‘Ik probeer zo vaak mogelijk de slappe lach te hebben, dóór… Tot het bijna pijn doet. Het is nodig, je moet dingen van je af lachen. Ik ben net gescheiden, en dat is verre van leuk, maar: ik heb nog nooit zo veel gelachen. Vooral doordat ik zo veel leuke mensen om me heen heb, maar ook doordat ik, elke keer dat ik erdoorheen zat, Modern Family aanzette. Na één aflevering voelde ik me alweer beduidend beter. Je moet de lach opzoeken, je knapt er altijd van op.’

Werk

‘Ik wist al heel jong dat ik té eigenwijs was om voor een baas te werken. Het is fantastisch om autonoom te zijn, al is de druk soms groot: ik moet altijd door, inmiddels zijn er veertien mensen afhankelijk van mijn getoeter. Gelukkig heb ik het nodig: een ritme, een richting, een houvast. Zonder doelen word ik onrustig. Bovendien geniet ik van wat ik doe. Optreden is fysiek werken, maar in mijn hoofd niet. Ik ben altijd de laatste die het feestje verlaat.’

Bewonder

‘Ik bewonder mensen die het ondanks een moeilijke jeugd toch lukt om een fijne volwassene te worden. Je kindertijd is extreem bepalend: hoe ingewikkeld is het leven als je nooit een goed voorbeeld hebt gehad, geen liefde of gulheid hebt gekend? Daarnaast hou ik van optimistische mensen die kracht uitstralen. Vroeger kon ik nog weleens zeuren, liet me snel uit het veld slaan, totdat ik eens goed om me heen keek naar opgewekte, krachtige mensen. Sindsdien ben ik optimistisch tot op het bot en kijk ik níet meer naar de negatieve dingen.’

WENDY #16 nu verkrijgbaar

Lees meer van WENDY#16, die nu in de winkels ligt.

WENDY magazine cover 16

Deel artikel

Nu in de winkel

Shop de cadeautjes!