Maatjes: Monic Hendrickx en Sigrid ten Napel

Vijf seizoenen lang speelden Monic Hendrickx en Sigrid ten Napel moeder en dochter Van Walraven in de hitserie Penoza. Maar ook achter de schermen noemden ze elkaar ‘schatje’. Helaas is deze spannende serie nu afgelopen. In WENDY 5 praatten de succesvolle actrices over intimiteit op de set, zoenen met niet-vriendjes en écht geluk.

Rondzwervende chaoot

Sigrid: ‘Tijdens de lezing van het eerste seizoen was ik bloednerveus, omdat iedereen steeds zei: “Weet jij wel hoe bijzonder het is dat je met Monic Hendrickx aan tafel zit?”’

Monic: ‘Haha, je was nog piepjong, net zestien. Nu, zes jaar later, spelen we nog altijd met hetzelfde clubje. Het is hecht en vertrouwd.’

S: ‘Een vriendschap kies je bewust, een tegenspeler niet. Daarom is het extra leuk als het klikt. Ik vond vooral de laatste scène van seizoen één, waarin we de as van mijn vader uitstrooien, heel bijzonder: we sloten iets af en wisten niet of er een vervolg kwam. Toen ik iedereen vroeg om iets in mijn leren jasje te schrijven, krabbelde Monic er een tekentje in dat ze, zei ze, altijd speciaal gebruikte voor familie en mensen die ze liefheeft. Dat maakte echt indruk.’

M: ‘Ook al lopen we privé niet de deur bij elkaar plat, we spreken elkaar toch veel; ik weet precies wat er speelt met vriendjes en niet-vriendjes. Dan hoorde ik je achter in de auto weer bellen met een vriendinnetje over zoenen met de een of andere jongen. Het is mooi en intiem om die ontwikkeling van meisje tot jonge vrouw van dichtbij mee te maken.’

S: ‘Ik kan me voorstellen dat je moedergevoelens een paar keer hebben opgespeeld! Zo woonde ik in het begin nog in Lekkerkerk en had ik nooit een vaste slaapplek in Amsterdam. Daarbij was ik te lui om beltegoed voor mijn prepaid telefoon te regelen. Regelmatig zwierf ik maar wat door de stad totdat ik – thank god – toevallig een beken-de tegenkwam bij wie ik kon logeren.’

M: ‘Ooo Siggy, dacht ik dan, als dat maar goed komt met die lieve, flierefluiterige, rondzwervende chaoot! Je was nog zo jong en verlegen. Dat is nu wel anders: je bent autonomer en spreekt je veel meer uit.’

Een hoger niveau

S: ‘Ondanks alle stress op de set wil Monic altijd écht weten hoe het gaat. Het is nooit een loze beleefdheidsvraag. Ook kijk ik met bewondering naar de stabiele balans tussen haar gezinsleven en carrière. De rust die zij daarin heeft, is een groot goed; dat wil ik ook! Het is verleidelijk om volledig op te gaan in je werk, maar ik leer van Monic dat het echte geluk thuis ligt.’

M: ‘Met spelen ben je zo met jezelf en je eigen emoties bezig, dat je moet uitkijken dat je geen hekel aan jezelf krijgt: pfff, gaat het nu wéér over mij? Die balans vind ik thuis met Ralph, onze dochter Javaj en onze vrienden. Qua acteren denk ik overigens nooit dat ik het beter weet dan jij, puur omdat ik ouder ben. Een acteur moet zijn eigen pad volgen, je bent je eigen materiaal. En je hebt elkaar nodig, want je kunt alleen goed tennissen als je een goede tegenspeler hebt. Bij Penoza tillen we elkaar naar een hoger niveau.’

S: ‘We zijn heel eerlijk onderling. Hebben we bedenkingen over een bepaalde scène, de aanpak, de uitvoering: we spreken alles uit. Zo zijn we een goed klankbord voor elkaar.’

M: ‘Samen plukken we de vruchten van onze lange samenwerking. En ineens denk ik dan terug aan de bruiloftscène uit het eerste seizoen. Ik danste met mijn man en zag over zijn schouder hoe jij en ‘mijn’ twee andere kinderen als drie hummeltjes toekeken. Dat beeld ontroerde me, en nog steeds.’

S: ‘Die opnames overstegen voor mij het niveau van acteren, het was gewoon écht een feestje.’

Deel artikel

Nu in de winkel

Shop de cadeautjes!