Mijn man gaat al vijf jaar vreemd

mijn man gaat vreemd

Lisette Wevers is mede-eigenaar voor het trainingsbureau voor Mindfulness in Utrecht. Daarnaast is zij coach voor mensen met problemen door overspel. Maandelijks deelt ze haar ervaringen met ons.

‘Mijn man gaat al 5 jaar vreemd. Ik wil bij hem blijven, maar ik weet niet hoe nu verder’, mailt Jeannet. We maken een afspraak om te praten en te onderzoeken welke weg ze wil en kan bewandelen. 

Jeannet blijkt een kleine, slanke vrouw, met donker haar. Type petit Française. Ik kan zien dat ze een sprankelende vrouw is, maar een sluier van vermoeidheid hangt over haar heen. En dat komt niet alleen door haar vreemdgaande man. Het begon tien jaar geleden, begrijp ik uit haar relaas. Ze werd ziek, had kanker.

Niet praten

“Mijn kinderen waren toen nog jong, ik moest flink zijn. En vlak nadat ik ‘schoon’ was, overleed de zus van mijn man.” Praten met elkaar over het verdriet en de angst gebeurde niet. “Mijn man kan dat niet.” De afgelopen jaren heeft ze ook geprobeerd over zijn overspel te praten, maar dat weigert hij.

Risicogedrag

Van vervreemding komt vreemdgaan, die uitspraak is op dit huwelijk ook van toepassing. Geen emoties delen, creëert afstand. Vaak eerst emotioneel en daarna ook fysiek. Zo ook bij Jeannet en haar man. Van lichamelijke intimiteit is al jaren geen sprake meer. Mensen gaan meestal niet zomaar vreemd. Risicogedrag vertonen mensen vaak pas als de nood hoog is. Wat precies de drijfveren van haar man waren kan hij alleen zelf vertellen, maar hij wil dus niet praten. Ook niet in relatietherapie, legt Jeannet uit.

Nu is zij aan de beurt

Vijf jaar geleden kwam het bedrog uit. Haar man verliet het gezin, zomaar ineens. En daarna nog drie keer. Maar altijd kwam hij terug. De kinderen zaten ondertussen op de middelbare school en deden het daar niet goed door alle stress. Zij waren Jeannet’s eerste prioriteit. Maar nu zijn ze uit huis en is zij aan de beurt.

‘De afgelopen tien jaar zijn zo heftig geweest. Ik had rust nodig.’

Er moet iets goed zijn

Ze is naar een psychotherapeut geweest, ze heeft al jaren het gevoel dat ze tegen een depressie aan zit. “Maar ik vond dat zij teveel op een scheiding aanstuurde”, legt Jeannet uit. En nu is ze bij mij. Ze wil niet scheiden. “Waarom zou die therapeut hebben gewild dat je ging scheiden?” vraag ik. Ze haalt haar schouders op. “Misschien omdat de situatie niet goed is voor je geestelijke gezondheid”, antwoord ik zelf. “Dat blijkt toch al een paar jaar?” Ze knikt. “Wat brengt deze relatie jou nog?” vraag ik vervolgens. Er moet iets goed zijn, anders was ze al lang weg geweest, ze kan financieel op eigen benen staan. “Rust”, zegt ze na een moment stilte. De afgelopen tien jaar zijn zo heftig geweest, ik had rust nodig.”

Verlangen naar liefde

“Is rust nog steeds je grootste verlangen, of is er iets anders?” vraag ik. Ze denk weer even na en zegt dan: “Liefde. Een arm om mij heen. Daar verlang ik naar.” Dit is een hele wezenlijke behoefte, voor iedereen, en na zoveel tegenslag een extra grote behoefte. “Denk je dat je nog in gesprek kunt komen met je man, zodat jullie weer nader tot elkaar komen?” Ze weet het niet en moet erover nadenken. Het is ook tijd om het gesprek af te ronden en te laten bezinken wat we hebben besproken.

Pijn vermijden

Ik zie haar hierna niet meer. De voornaamste drijfveer van veel mensen is pijn vermijden, in plaats van hun diepe verlangens. Want je laten leiden door verlangens betekent soms dat je afscheid moet nemen van iets f iemand. En dat doet pijn. Na alle pijn die Jeannet al heeft gehad, wil ze deze pijn niet, nog niet. En dat is heel begrijpelijk, maar ik hoop dat ze niet echt depressief wordt.

Lisette Wevers is coach voor individuen en stellen die problemen hebben door vreemdgaan of verliefdheid op een ander. www.vreemdgaan-therapeut.nl. Wil je de vorige artikelen van Lisette lezen? Kijk dan hier.

Beeld: Shutterstock